Effect of Starbuck's on corporate life: episode 2

เมื่อวาน เกริ่นนำเรื่องสตาร์บัคไปเล็กน้อย วันนี้มาเพิ่มกันหน่อยดีกว่า

หลังจากที่มีหลายคนได้เห็นป้ายสตาร์บัค เรื่องนี้กลายเป็น talk of the office กันเลยทีเดียวคะ ทุกคนบ่นเป็นเสียงเดียวกันว่า หมดตูดแน่งานนี้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมทุกคนต้องคิดเหมือนกัน ถ้ามันแพงจิง ก็ไม่ต้องกินมันก็สิ้นเรื่อง จิงมั้ยคะคุณขา ... แต่อย่าเอ็ดไป อีหนูไผ่ก็ทำมิได้เจ้าคะ ก็ของมันยั่ว จะไม่ให้หลวมตัวก็ไม่ได้ ชิมิ

วันนี้เลยมีหัวข้อมาว่า เราจะตั้งเป้ากินกันเท่าไหร่ดี

พี่สาวคนนึงบอกว่า พี่ตั้งไว้แล้วว่า 1 แก้วต่ออาทิตย์ แต่อันนี้แหล่งข่าวไม่ได้บอกว่า อย่างน้อย 1 แก้ว หรือ อย่างมาก นะเจ้าคะ

ส่วนพี่อีกคนบอกว่า ของพี่นี่ต้องวันละแก้ว...จ๊าก...คุณพี่ขา วันละแก้ว ถึงขั้นหมดตัวเลยนะคะพี่ขา

พี่ๆบอกว่า ไม่เป็นไร เราตั้งเป้าไว้ แล้วไปลดค่าใช้จ่ายตัวอื่นแทน เช่น เลิกใช้ทางด่วน ออกจากบ้านเร็วหน่อยจะได้ไม่เจอรถติด

.... เอ่อ ฟังไปฟังมา มีเหตุผลนะพี่คะ ตื่นเช้าขึ้น ออกจากบ้านเร็วขึ้น เพื่อมาซื้อกาแฟกิน ไม่ต้องห่วงว่าจะง่วงเหงาหาวนอนเพราะการตื่นเช้า เพราะเราได้กินสตาร์บัคเพื่อแก้ง่วงเป็นที่เรียบร้อย... อืม มีหลักการจิงๆ คะ ....

ถ้าเดี๊ยนเป็นผู้บริหารสตาร์บัคแล้วมาได้ยินอย่างนี้นะ ดีใจตายชักเลย ยังไม่ต้องทำไรเลย แบรนด์มันก็ขายตัวมันเองเป็นที่เรียบร้อย โอ๊ยยยย นี่แหละนะ charismatic marketting...

พูดถึงเรื่องง่วง..มันก็เป็นเหตุผลที่ดีที่อีหนูไผ่ไม่ควรบริโภคสตาร์บัคในเวลางาน เพราะไม่รู้ทำไม กินทีไรง่วงทุกที ม่ะเข้าใจหงะ กาแฟเจ้าอื่นไม่เห็นเป็นเลย แต่อีคาราเมลมัคคิอ่าโต่ (กรุณาออกเสียงแบบอิตตาเลี่ยนด้วยนะ) กินทีไร หลับทู้กกกที....