8 ตุลา, วันคืนอันแสนยาวนาน, It's such a long long day

อย่างที่บอกไปเมื่อวานว่า คืนวันที่ 7 เป็นคืนห้ามหลับห้ามนอน นางสาววนาก้อออกตระเวนราตรีกะนางสาวพี่เกด แบบว่า ออกจากบ้านตั้งแต่บ่ายสอง (ส่วนซันนี่อยู่ทำความสะอาดบ้าน อิอิ) เพราะนัดเจอกะพี่เกดที่ Saint Michel เพื่อไปดูร้านหนังสือมือสอง เผื่อว่าวันไหนว่างๆ จะได้มาเดินเล่น ซึ่งก้อไม่ผิดหวัง เพราะมีร้านรวงเต็มไปหมด แต่วันนี้ไม่มีอารมณ์ในการเลือกหนังสือ เลยเอาไว้ก่อน ระหว่างทางเดินผ่านร้านเสื้อผ้าชื่อ Etam (อ่านว่า เออ-แตม) มันลดราคาเจ้าคะ ตั้ง 50% แหนะ สามสาว (ไผ่ เกด แต๋ม) ก้อรีบกุลีกุจอเข้าไปดู แต่สุดท้ายก้อไม่ได้ซื้อไร ก้อมีที่ถูกใจอ่ะ แต่ต่อมความอดทนวันนี้แข็งแรงมาก แม้แต่ของลดราคาก้อมาทำอะไรเราไม่ได้ โหะๆๆ ภูมิใจ ออกจากร้านมา น้องไผ่หิวเจ้าคะ เพราะยังไม่ได้กินไรตั้งแต่ตื่น พี่เกดเลยพาไปกิน Kabab อาหย่อยมากๆ ดูในรูปได้ว่า น่ากินแค่ไหน บางคนอาจจะสงสัยว่า Kabab คืออะไร มันก้อคือ เนื้อหลายๆประเภทรวมกัน ติดอยู่กะแท่งเหล็กอันใหญ่ (เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมา...ลืม) ถึงเวลากิน เค้าก้อจะเฉือนออกมาบางๆ จะกินปล่าวๆ หรือกะขนมปังเหมือนแซนวิช หรือ ห่อด้วยแป้งบางๆเหมือนโรตี (เรียกว่าแป้ง Pati) ก้ออร่อยไปอีกแบบ แต่ซันนี่บอกว่ามีอีกแบบ คือกินกะแป้งบาง (บางมากๆ) แผ่นใหญ่ๆ แบบนั้นหนะ อร่อยเหาะ ...แต่ยังหากินที่นี่ไม่ได้เลย

ออกจากร้าน Kabab ก้อเดินไปดูงานแสดงศิลปะที่ George Pompidou งานนี้เข้าฟรี ก้อเป็นงานแสดง Art Art ทั้งหลาย หน้างานก้อมีคนแต่งตัวเป็นหุ่นมายืน ตอนแรกเดินผ่านไปนึกว่าหุ่น หันกลับมาอีกที เห้ย..คนนี่หว่า เลยถ่ายรูปมาให้ดูกัน แล้วก้อติ๊บพี่เค้าไป ยี่สิบเซ็นท์ (สิบบาท)

เดินไปสักพัก ก้อมีคนมาตั้งบูธแสดงตลก ตลกบ้าง ไม่ตลกบ้าง แล้วแต่คนจะเข้าใจ แต่พี่เค้าก้อเก่งดี

เดินเข้าไปในงาน ก้อเจอบันไดดนตรี คือพอเราเหยียบตามขั้นบันได มันก้อจะเป็นโน้ตต่างๆ หนูไผ่เลยจัดการกระโดดขึ้นกระโดดลงอยู่ตรงบันไดนั่นแหละ ชาวบ้านชาวช่องมองงงๆ ว่าอีบ้านี่มันทำไร แล้วพวกเค้าก้อสำนึกกันว่า อ้าววว มันมีเสียงด้วย เค้าเลยตามมาเหยียบๆ ย่ำๆ กันใหญ่

ในงานก้อมีพวกภาพถ่ายศิลปะ แบบต้องคิดนิดนึงนะ เยอะแยะเลย แต่กล้องแบตจะหมดอ่ะ เลยถ่ายมาไม่ได้เยอะเลย

รูปนี้ชอบมาก ด้านนึงเป็นเมืองแบกแดดที่โดนบอมบ์ด้วยลูกระเบิด ส่วนอีกด้านเป็นนิวยอร์ก ที่โนบอมบ์ด้วยเครื่องบิน ไผ่กะพี่เกด ยืนขำกันใหญ่เลย เออ...คนทำก้อช่างคิดนะ

.....ทำไปด้ายยย....

ที่งานมีหนังให้ดูด้วย เป็นภาษาฝรั่งเศส ก้อเข้าไปดูกัน ตอนแรกนึกว่าหนังสั้น ปรากฏว่าเป็นหนังยาวครับ ปาไปชั่วโมงครึ่ง ซันนี่ก้อโทร.มาถามว่าอยู่ไหนกัน จะได้นัดเจอกัน ไอ้เราก้อบอกอยู่งานศิลป์ โทรมากี่ทีกี่ทีก้ออยู่ที่เดิม จนซันนี่ถาม ไอ้งานนี่มันมีไรเหรอ .. แหะๆๆ แบบว่า ก้อไม่ได้มีไรเยอะแยะมากมาย แต่งานๆนึงมันก้อต้องดูกันนานๆ แบบว่า กว่าวนาจะเข้าใจ มันนานกว่าชาวบ้านเค้างัย เลยต้องใช้เวลาหน่อย ออกมาหน้างาน เค้ามีน้ำผึ้งแจกด้วย แบบน้ำผึ้งสดๆเลยนะ ตักออกมาจากรวงผึ้งเลย ของฟรีแบบนี้ พลาดได้งัย เราก้อเข้าไปขอเค้า เค้าบอกอ่าปากๆ พอเราอ่า เค้าก้อจับยัดใส่ปากเราเลย แบบทำนองว่า เราต้องรีบกิน เพื่อความสดใหม่ทำนองนั้น ดีนะ มันไม่ทิ่มโดนเหงือก นอกจากน้ำผึ้งแล้ว เค้ายังมีเหล้าน้ำผึ้งด้วย สามสาวเลยไปขอเค้าชิม ก้ออร่อยดี อร่อยแบบแปลกๆอ่ะ

หลังจากนั้นก้อไปหาร้านนั่งพักกัน กะว่าจะหาไรอุ่นๆดื่มเพื่อแก้หนาวหน่อย ไปเจอร้านนึง เป็นร้านอาหารญี่ปุ่น แต่เป็นแบบนั่งกินดื่มอ่ะ เค้ามีพวกเครื่องดื่มต่างๆด้วย เราจะไม่กินอาหารก้อได้ สามสาว จัดการสั่ง Cocktail กันคนละแก้ว กะ มากิ หกชิ้น ผลออกมา cocktail ไม่อร่อยเล้ยยย ก้อฝืนๆกินกันไปด้วยความเสียดายตังค์ แล้วก้อรอซันนี่มาด้วย นัดเจอกันที่สถานีรถไฟ

ระหว่างนั่งเม้าท์แตก น้องเอ็กซ์ก้อโทรมาบอก หิวข้าว เราเลยทำการย้ายสังขารเพื่อไปหาไรหนักๆกินกันเป็นเรื่องเป็นราว ก้อพอดีกะซันนี่มาถึง รวมตัวกันเสร็จสรรพ น้องเอ็กซ์เลยพาไปกินอาหารญี่ปุ่นแบบเป็นเรื่องเป็นราว อร่อยดี ไม่ถือว่าแพงมากเท่าไหร่ ไผ่ฟาดอุด้งไปชามนึง อิ่มฉุดๆ ชามเบ่อเริ่มเลย พอกินกันอิ่ม ก้อเตรียมตัวออกเที่ยวงาน nuit blanche ก้อเริ่มจากหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นนั่นแหละ เพราะเห็นแถวมันยาวดี คงมีไรน่าสนใจ

งานนี้มี Shi Pu กะ Chirsty สาวหนุ่มจีนมาร่วมแจมด้วย บวกกะน้องบีอีกคน ระหว่างรอ เลยแอบชักภาพกันเล็กน้อย

ผลปรากฏว่ายืนรอกันเข้าไปชั่วโมงก่าๆ เข้าไป ไม่มีไรเลยครับผม ไม่มีจิงๆ.... คือ ไอ้ที่เนี่ยะ มันเป็นศูนย์ศึกษาอวกาศอะไรสักอย่าง ไอ้ที่เอามาโชว์ ก้อคือ เก้าอี้ ..... ไม่ต้องงง ว่ามันเอามาแสดงทำไม คือมันเป็นเก้าอี้ที่เค้าเอาขึ้นไปบนยานอวกาศ มันก้อเอามาให้ดูโดยการ แขวนไว้กลางห้อง แล้วก้อมีวีดีโอฉายว่าเป็น background ว่ามีคนลอยไป ลอยมา โดยมีเก้าอี้เป็นศูนย์กลาง ในสภาพไร้น้ำหนัก .... แค่นั้น .... ขอย้ำว่าแค่เนี่ยะ.... ไอ้ฟาย...ตรูยืนรอมาชั่วโมงครึ่ง เพื่อเข้ามาดูไอ้บ้าเนี่ยะนะ ..... พอเดินกันออกมา เราก้อยังคงเห็นว่า มีคนยืนรอดูกันตรึม เค้าก้อมองพวกเราด้วยสายตาว่า มันมีไรเหรอข้างใน ซันนี่เลยจัดการเดินบอกชาวบ้านเค้าว่า อย่าเสียเวลาเลย ไปดูอย่างอื่นเถอะ พอคู้ณ.... เซ็งจิงๆ ตรู ....

หลังจากผิดหวังอย่างแรกจากที่แรก พวกเราก้อยังไม่ยอมแพ้ เดินไปที่ Marie เผื่อว่ามันจะมีงานแสดงอะไร แล้วก้อไม่ผิดหวัง เค้ามีฉายมิวสิควิดิโอ เข้าฝาผนังตึก นั่งดูกันหนาวๆนั่นแหละ

ดูจบไปสองอัน ก้อเลยเดินไปสมทบกะ น้องเอ็กซ์ และ น้องออฟ เพื่อหาที่ไปอีก เพราะว่า ตอนนั้นก้อปาไป ตีสองก่าๆแล้ว มันไม่มีรถไฟกลับบ้านแล้วอ่ะ ต้องรอกันไปจนตีห้าครึ่ง ถึงจะกลับบ้านได้ สุดท้ายก้อเลยตัดสินใจไป pub นึง เพื่อฆ่าเวลา

ออกจากผับนี้ก้อตีสี่ก่าๆ คือแบบว่า มันไม่มีไรทำแล้ว ง่วงด้วย อยากกลับบ้าน รถไฟก้อยังไม่มี ก้อกะว่า เอาวะนั่ง night bus กลับก้อได้ มันมีวิ่งทั้งคืนอยู่แล้วนิ ก้อเลยเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ปรากฏว่า ไอ้สายที่เราต้องนั่งกลับบ้าน มันดันปิดให้บริการคืนนี้ (โดยเฉพาะ) ตรู... เซ็งไปอีกรอบ ไรฟะ แล้วทำไมมันต้องมาปิดไรกันวันนี้ด้วย แล้วมันจะมีงาน nuit blanche ทำไมฟะ แทนที่มันจะเปิดเพื่อให้คนไปเที่ยวงานได้สะดวกๆ ทำงั้ยหละทีนี้ มองดูนาฬิกา อีกสิบนาทีตีห้า เอาวะ อีกครึ่งชั่วโมง รถไฟเปิด นั่งรอรถไฟกันก้อได้ ใครๆเค้าก้อรอกัน ว่าแล้วก้อย้ายขบวนกันไปที่สถานีรถไฟ นั่งๆ นอนๆ เพื่อรอรถไฟกลับบ้าน ส่วนพี่เกดกะแต๋ม ยืนรอรถไฟด้วยกันสักพัก แล้วก้อนึกขึ้นได้ว่า ไปนอนบ้านน้องเอ็กซ์มันจะง่ายกว่านะ สองสาว(ใหญ่) เลย แยกตัวไปอีกทาง

สุดท้ายรถไฟก้อมาถึงราวๆ ตีห้าสี่สิบก่าๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว ทั่วสถานีรถไฟกันเลยทีเดียว ถ้าเราเป็นพี่คนขับรถไฟ เราคงดีใจ มีคนตบมือให้อย่างบ้าคลั่ง

และแล้วเราก้อกลับมาถึงบ้านในที่สุด ณ เวลา หกโมงเช้า สุดยอดเจ้าคะ ออกจากบ้าน บ่ายสอง กลับบ้านหกโมงเช้า ยาวนานเหลือเกิน สุดเหนื่อย เหนื่อยสุด แต่ท่านพี่ซันนี่ยังมีแรงเหลือเฟือ หันมาถามว่า Do u wanna have breakfast? ไอ้บ้าเหนื่อยจะแย่ มากินไรตอนนี้ นอนได้แล้ว ใครจะไปกินเล่า มันก้อตอบกลับมาว่า "หิวมากกกก" เป็นภาษาไทยด้วยนะ แล้วก้อวิ่งลงไปทำไข่เจียว กินกะหนมปัง ส่วนหนูไผ่ หนะเหรอ หลับไปตั้งแต่ซันนี่ยังไม่ได้ตั้งกระทะเลย

.... ก้อมาน เหนื่อย นี่นา ....